::double-edged::

0-(>_<)-0

2008-01-29T17:50:00.000+08:00

If you don't get the title, then do this. Do that pointing position with your two hands and then stick 'em in your ears. Yes, you're covering your ears.

Listening can do lots of things to a person's head. At times, it could be boring. It could also be entertaining. And sometimes, it could also be relieving. The said act can be seen everyday and everywhere. You see people listening to their parents, their bosses, their teachers, their friends, and a whole lot more.

Speaking of people, this is one of the many important things that are needed to build or strengthen relationships with other people. If you do not listen, you don't really have communication. Without communication, your relationship will easily be shattered. You'll learn a lot from listening to what others have to say, too. That way, not only will your connection with those people get stronger, but you'll get stronger inside as well. To think that one simple act can do lots to everybody.

Sometimes when we listen, we let the words that are coming in to our ears go out through our nose or wherever. Or sometimes, after listening to someone or something, we erase those thoughts from our head, similar to those bulk-folder-whatever-thingamajigs. We can't blame ourselves for doing these things. We're not perfect, after all. But still, we must try our best to lend our ears. Who knows, maybe you'll miss those lucky lotto numbers if you're not careful.

Patience is essential for this task. Without it, you'll definitely become roadkill. Listening involves absorbing every single word, phrase, sentence, or whatever. And if you don't have patience, you'll definitely think that it won't be worth giving time to because you'd rather do something else. If other people do it for you, why won't you do it for them, right?

Listening isn't something that you can learn in one day. It takes time to master... a reeeeeeeaaaally long time, I guess. But if it's for the benefit of everybody who needs it and, of course, yourself, I think it's worth it.

Welcome to the Bright Side

2007-11-05T20:52:00.000+08:00

I wonder why some people feel negative all the time (hah, as if I wasn't like this before) when it feels so great to have a positive outlook in life. I guess people have their own persectives. But why not look at the bright side of life?

I dunno, maybe I'm still a noob when it comes to being an optimist. But I learned a lot from that short period of time. I wanted to change my emo ways and be more of an optimist like most of the people I know. Maybe by doing that, I can be a better person not only to myself, but also to everybody else. Eh, enough about me. Let's talk general.

The dictionary says that the word "optimist" means "a person who has a positive outlook on life". It depends on how they think about stuff inside their thoughts and how they express it outside. They also know how to enjoy life and how to keep that smile on their faces in tact. And, like the dictionary says, they always try to be positive whatever situation they're facing.

Based on my observation, I think optimists own.(xD) First of all, people who carry the optimism gene don't really have to worry about carrying the world on their shoulders. Heck, they might be able to lift it with their pinky finger. Second, whenever somebody's down, they won't hesitate to help and give him or her a smile. And lastly, they are another one of those factors that make our world a much happier place to live in.

"Welcome to the bright side, my child," some random cloaked guy said to me.

I replied with a frown, "Uhh... WTF?"

"No, no, no. We must not use those kinds of words here. ...Well, you can, but say it with a freakin' smile on your face, damn it."

"WTF?:D There. Happy?"

High School Night Drama

2007-11-04T16:17:00.000+08:00

Bagong layout, bagong layout. Marunong na ko magflash.:P Salamat nga pala sa mga nasa creds.

HS Night thought.

Premiere post ng bagong LO...

As the moon crept closer and closer to the middle of the sky and as the clouds began to block its beautiful, bright light, the mood of the festivity became a lot more mellow. People began to scatter and look for their special partner as the first love song played. Couples were made and unfolded. The innocent awoke, introduced to the mistress called Love. People who were alone stayed alone until someone would knock into their door and request for a dance. There were some, however, that were left at the side of the dancefloor, destined to dance with their own shadow.

The dancefloor was filled with love, passion, emotion, and bliss. On the other hand, sadness and jealousy filled the chairs and tables around it. There was one certain person who had danced his heart out one time, but had to sit down and be lonely again. It's not because he's to shy too ask the person he wants to dance with, but it's because the person he wants to dance with wasn't within his reach.

Jealousy overshadowed him. Questions like "How'd they get so lucky?" filled his mind. He thought his night was ruined. But thankfully, a friend of his came to his rescue. He was told that he need not worry because by the time that they were done dancing, you'll get your turn.

It started to rain. He looked to the horizon and saw a lamp post and a moth trying to fly to the light. The poor little creature was hit by raindrop after raindrop after raindrop, and yet, he still flew and made it to the lamp. The lonely lad then realized that no matter what obstacles he would have to face, he'd persevere just to be with the one he loves.

When he got home, he was surprised to see that she was calling him. After a rough night, he got to be with the one in his eyes.

Bumigay na ang tali, sumabog na ang bulkan, nabasag na ang pula.

2007-09-10T18:05:00.000+08:00

Kuminang ng kulay ginto ang araw. Kahit pababa na ito, patuloy parin siyang nagbibigay ng kanyang maaliwalas na kislap para lang magkaroon tayo ng gabay sa ating mga pinatutunguhan. Habang nakatitig ako sa kalangitan, may naalala akong gawin na bagong post.

Habang unti-unti nang lumulubog ang araw, mas lalo kong naalala ang mga panloloko, mga parinig at mga birong umaabot na sa punto ng panlalait na nakukuha ko dahil sa isang matalik na kaibigan. Sinasabi nilang nagbago na ako dahil sa taong iyon. Naging mas makulit, iresponsable, maingay at paminsan-minsa'y insensitibo't masama raw ako. Kinakasuhan ako bilang isang magnanakaw. Ninanakaw ko raw ang kinaliligayahan ng iba para sa sarili kong ikakabuti. Lahat ng galaw ko'y mukhang binabantayan na ng mga taong may tinatagong puot sa akin. Kasalanan ko raw lahat. Kaya eto, para makalimutan lahat yan, uminom muna ako... ng iced tea. Pero wala, andun pa rin. Aba, ngayon lang nangyari 'to.

...Ewan, siguro nabibigla lang ako sa sobrang kasiyahan kaya ko nagagawa ang mga iyon.

Magalit na ang mga gustong magalit, basta magsasalita ako.

Hindi naman maiiwasang magkaroon ng mga pagkakamali ang isang tao. Ganoon tayo ginawa ng ating Diyos Ama. Mawawalan tayo ng kwenta kung puro tama na lang ang mga lumalabas sa ating mga kilos at salita. Patawad kung ako ay may ginawa mang kalokohan. Dulot lang siguro 'to ng lubos na kaligayahan.

Dahil nabanggit sa usapan ang kaligayahan, natatandaan ko na hindi rin pala ako ganoon kaligaya dati. Maraming nakakaalam noon. Kung kailan nakilala ko na yung taong hihilom ng mga sugat na nakuha ko sa mga taong iyon, saka na lang magsusulputan itong mga nakakunat na mga noo't nakatitig sa akin.

Kasalanan na ba sa akin ang pagngiti nang tunay? Hindi na ako "nagpapakaplastik".

Oo nga pala. Hindi ako isang magnanakaw. Sige, makapal mukha ko. Pero hindi naman talaga e. Nananahimik na nga lang akong namumuhay. Pero hindi, kailangan talagang parati na lang akong dapat sisihin kapag may nangyayaring mali. Hindi ako manhid, nasasaktan ako. Wala akong kinukuha sa kahit kanino. Sinasabayan ko lang ang takbo ng buhay.

Hindi ko na rin alam kung saan tutungo itong post na ito. Basta...

...awatan niyo na kami.

Nang Itaas Niya Ang Kanyang Kamay

2007-08-25T10:49:00.000+08:00

Ito ang aking entry para sa Filipina Writing Project. Kahit 'di ako babae, may masasabi pa rin ako tungkol sa mga babae.

Lahat ng mga nangyari dito ay kathang-isip lamang. Kung ako ma'y makasakit, ngayon pa lang ay nagpapatawad na ako.

"Nang Itaas Niya Ang Kanyang Kamay"

Sa isang madilim na eskinita sa puso ng Maynila, may isang dalagang nababalutan ng liwanag. Napakaganda niya mula sa kanyang mala-anghel na mukha hanggang sa kanyang mga munting paa. Sino bang hindi makakapansin sa kanya, diba? Pero ang malungkot doon, ayun na nga... Walang masyadong lumilingon sa kanya.

Parati na lang siyang naaapi't nakakalimutan.

Iniisip siguro ng iba na mas maraming magaling sa kanya kaya hindi siya karapat-dapat na bigyan ng oras para masilayan man lang ang kanyang mukha. Baka rin nama'y minamaliit lang nila ang mga kakayahan niya kaya hindi raw dapat nila sinasayang ang oras nila sa kanya. Hindi ba't napakalungkot ng kanyang hinaharap? At ang masama rito, on a daily basis pa niya ito dinaranas.

Isang araw habang ang dalaga'y nakaupo't nakatitig sa kawalan, may lumapit sa kanyang kapwa-babae. Nagulat siya. Ito ang unang pagkakataong may pumansin sa kanya.

"Bakit ka nariyan?" sabi ng istranghero, "Halika, tumayo ka." Sabay niyang inabot ang kanyang kanang kamay sa dalaga't tinayo siya. Ang munting binibini ay namangha sa babaeng tumulong sa kanya. Hindi niya alam na ganito pala ang mga kababaihan ngayon. Binuksan ng istranghero ang kanyang bibig at nagsalita.

"Alam mo, tayong mga kababaihan ay pare-pareho lang. Minsa'y hindi nakikita ng iba ang mga kakayahan at ang kagandahan natin. Pero kahit ganoon, alam naman natin sa sarili natin na magagaling tayo't kayang nating maging kilala at karespe-respeto basta gusto't pinagsisikapan natin."

Tumahimik ang babae habang nakatitig sa mga mata ng dalaga. Pinakikinggan nila ang mga tunog ng pagratsada ng mga jeepney at ang pagsigaw ng mga tao sa kanilang paligid.

"Balot! Balot!"

"Walang hiya kang hinayupak ka!"

"Mahal mo ba talaga ako?"

"Nay, natanggap ko na ang Visa ko!"

"Mare, kamusta na?"

Bumuka nanaman ang mga labi ng estranghero, hinawakan ang malambot na mga kamay ng dalaga't nagsalita. "Hayaan mo, kapag inaway ka ng isa man o ng dalawang kung sino man, haharapin NATIN sila. We women have each other's backs, kaya wala kang kailangang alalahanin kapag may gustong makipag-away sayo." Pagkatapos nito'y lumakad siya papunta sa dagat ng mga di-kilalang mukha.

Nagkaroon siya ng ngiti sa kanyang mukha at lumabas mula sa madilim at malamig na eskinita. Pero hindi nagtagal at nawala rin ito dahil tinulak siya ng isang malaki't nakakatakot na lalaki. Tumigil ang lahat ng tao na nakapalibot sa kanila.

"Ano ba?!" wika ng lalaki, "Ang tanga-tanga mo naman! 'Di ka tumitingin sa dinadaanan mo! Hah, wala na bang matinong Pilipina ngayon?"

Nakakunat na ang noo ng dalaga noon. Oras na para marinig ang tinig niya't lumaban.

Itinaas niya ang kanyang kamay at sinabing "Ako. Pilipina ako."

"Ako rin!" sigaw pa ng isang babae. Hindi nagtagal at isa-isa nang sumigaw ng "ako rin" ang mga kababaihan sa paligid. Hindi na siguro kinaya ng lalaki kaya tumakbo siya pabalik sa kanyang pinanggalingan. Bumalik sa mga normal na gawain ang mga babae.

Nagtanggal ang magandang dalaga ang alikabok na nakuha niya sa pagkahulog niya't sumama sa mga taong naglalakad at tumungo siya sa direksyon ng araw, ang kanyang kinabukasan.

pugad - matalik na kaibigan

2007-08-22T20:46:00.000+08:00

Nagpagawa siya ng post. Gusto ko siyang gawan ng post. Ipapamahagi ko sa mundo ang kaanuhan niya.

...err, di naman siguro sa buong mundo. Kung sino lang ang babasa nito.:P

Siya na siguro ang pinakamatalik sa mga pinakamatalik kong mga kaibigan ngayon. Para sayo 'to tol.:)

May nakita akong bagong estudyante noong ako'y nasa ikaunang taon sa mataas na paaralan pa lamang. Kayumanggi ang kulay, kasingpayat ng sanga ng puno (siguro 'di naman ganoon kapayat.:P) at mukhang siga. Oo, akala ko talaga dati siga yung loko-lokong yun. Nagkasundo kami niyan noong unang tatlong araw ng pasukan. Di nagtagal, nakahanap na ng tropa niya. Hinayaan ko na siya dun. Bahala siya. Nang lumipas ang isang taon, doon ako naging mas malapit sa kanya. Tuloy-tuloy na yun hanggang sa umabot sa ganito.

Marami na kaming pinagdaanan niyang kaibigang kong yan. Mula sa pagtutulungan sa mga pinapagawa sa eskwelahan hanggang sa pagtutulungan sa mga problemang personal, walang iwanan sa aming dalawa. 'Di lang yun. Marunong rin naman kami magsaya diba. Kung anu-anong kalokohan ang pinapasok naming dalawa. Kahit mapagalitan, basta magkasama't masaya, ayos lang.

Wala akong matandaang panahon na nag-away kami nito. Mahaba siguro ang pasensya niya sa akin kahit na napakakulit ko't lahat-lahat. Naiintindihan niya ko mula sa labas hanggang sa loob. Ganyan ang tunay na kaibigan. Tanggap ka pa rin bilang isang mabuting nilalang kahit na may mga mali na bagay sa iyo.

Natandaan ko lang... Inaasar namin 'to dati ng kaklase ko na may pugad siya sa ulo dahil dun sa buhok niya. Natatak lalo yung pangalan niya sa isip ko dahil dun. Para kapag may nakalimutan akong tungkol sa kanya, sasabihin ko lang na "Ay ganito si pugad sa ulo't airport ng mga langaw." Hindi ko na talaga makakalimutan 'tong 'may-liparan-ng-langaw-sa-ulo' na 'to.

Kahit gaano kahirap ang buhay, sinasamahan niya ko't sinasamahan ko siya... sa bawa't ngiti't simangot... walang iwanan...

Mga magbabasa, gusto ko lang sanang ipakilala ang isa sa mga taong tumulong para maging ganito ako ngayon... ang napakatalik kong kaibigan... si Andre Lorenz Bugas.

Kapag Kumagat Ang Laman ng Pitaka

2007-08-20T15:01:00.000+08:00

Walang taong hindi pamilyar sa salitang pera. Maging bata ka man o matanda, nasa bokabularyo na natin yan. Paano ba naman, araw-araw nating kailangan nito. Tignan mo, panligo natin, kailangan na ng pera. Bago tayo makakain ng masarap na chicken galing sa isang sikat na kainan na may higanteng pulang bubuyog, kailangan muna maglabas ng pera. Bago tayo makatulog sa isang kwarto na halos kasinglamig ng sinehan sa SM, kailangan muna maglabas ng pera.

Pera, pera, pera.

Ang pera ay ginawa raw para maging sistemado ang pagpapalit ng mga produkto. Para ito sa pagmamanipula ng mga yaman. Para ito sa--blablablablablabla... Ganun nga siguro kaimportante ang pera 'no. Kung wala siguro nun, sasabong na yung pinakaloob ng mundo natin kasi sa sobrang pagkuha mula sa mga gubat at kung saan, magalit ang ating nanay kalikasan.

May mga oras nga lang na napapasok na ng mga barya't papel na yan ang mga utak natin. Bakit hindi, diba? Kung kaya nga naman ng mga 'to na ibigay sayo lahat ng kailangan mo para mabuhay, ba't hindi? May parte rin naman ng isip natin na humahanap ng kaligayahan at lahat yun.

Marami ngayon ang nag-aaway dahil sa mga pocket-size na mga halimaw na yan. Merong mga baon sa utang sa kakalista sa tindahan, mga nag-aaway na pamilyang mapalad at hindi, nakawan ng pitaka at napakarami pang mga sitwasyon. Dito siguro pumapasok yung pagiging makasarili ng mga tao. Di naman maiiwasan yun eh, lalo na kung tungkol yun sa mga kakailanganin mo sa buhay mo. Pera nga naman e 'no, kung anu-ano ang nagagawa sa mga utak ng mga tao.

Ayoko naman maging bias 'no. Nagmukha naman akong may galit sa pera. Basta alam ko, kundi gulo ang dinadala ng pera sa mga relasyon ng tao sa isa't isa, pagkakaisa ang naibibigay nito lalo na't kung ipinapamahagi mo yung pera mo sa mga nangangailangan. Nakatulong ka na nga, napalakas pa lalo ang samahan niyo, diba?

Kung ako ang tatanungin, ayos lang naman sakin lahat 'to e. Ayoko lang nang nagkakagulo dahil dito. Nakakalungkot kaya, diba?

Kapag kumagat nga naman ang mga laman ng pitaka natin eh 'no...

Ang Mga Kasama ni Palaka -- nagbabalik.:p

2007-08-19T23:06:00.000+08:00

At eto nanaman ako sa pagsusulat ng aking mga kaanuhan. Oo, ginanahan nanaman akong magsulat at mag-update ng blog. Salamat kay utakgago para sa ideyang hindi naman niya talaga sinabi pero pinakita niya.:P

Inaalay sa isang malapit na kaibigan.

"Ang Mga Kasama ni Palaka"

Isang araw sa isang lugar na ubod ng layo mula sa Manila, may prinsipeng natutulog sa isang napakalaking kastilyo na sa bawat sulok ay may makikita kang babae. Oo, mahilig siya sa mga babaeng maganda't makorte. Pero minsan, napapasobra ang pagsasamantala niya. Marami tuloy ang nagagalit sa kanya.

Nagkataon na lang na isang araw, yung isang babaeng pinagsamantalahan niya ay isang salamangkera. Sinumpa siya na pagkagising niya kinabukasan ay magiging palaka na siya. Hindi naman siya naniwala at tinuloy lang ang kanyang pananamantala habang ang babae ay bumubulong sa sarili.

Oras na para matulog ang prinsipe. Buong hapon niyang inisip yung mga sinabi ng babae sa kanya. Pero dinaan niya na lang sa tulog para maalis sa utak niya.

Nanaginip siya noong gabing iyon. Napanaginipan niyang hinahabol siya ng sandamakmak na mga babae. Lumiko raw siya sa isang eskinita't naloko yung mga babae. Pero may lumabas raw na isang malaking palaka mula sa kadiliman. Tinira niya ang prinsipe gamit ang kanyang napakalaki't napakahabang dila at linamon.

Nagising sa bandang ito ang munti nating bida. TUMALON na lang siya papunta sa bintana. Pero napansin niyang hindi na niya masyadong abot yung bintana. Kaya nangamba siya't sinabi sa sarili niya na baka nagkatotoo yung sinabi nung babae sa kanya. Natakot siyang tignan yung mga kamay niya. Pero unti-unti siyang tumungo. Nakita niyang may balat sa pagitan ng mga daliri niya't kulay berde ang mga ito. Agad siyang tumalon papunta sa salamin at nakita ang sarili niya.

"HUWAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!"

Nakarinig na lang ang buong kastilyo ng isang napakalakas na sigaw. Nakita ng prinsipe sa salamin ang sarili niya. Punong-puno siya ng kulugo, kulay berde ang kanyang buong katawan, lumaki ang mga mata niya't humaba ang kanyang mga paa. Hinimatay siya sa sobrang pagkagulat.

Pinasok ng mga gwardya ang kanyang kwarto dahil nga sumigaw siya nang napakalakas. Nakita nilang nawawala ang prinsipe at may nakahilatay na malaking palaka sa sahig. Kaya inakala nilang kinain nung palakang iyon yung prinsipe. Kaya tinapon nila ang palaka, este, ang prinsipe sa isang gubat malayo sa kastilyo.

Nang nagkaroon na ng malay ang ating bida, nagulat na lang siya na nasa gitna siya ng mga puno. Puro berde ang nakikita niya. Berdeng mga dahon, berdeng mga damo, malaberdeng sapa, berdeng lumot, berdeng mga kamay, berdeng mga hita, berdeng lahat! Napaiyak na lang siya bigla. Naisip niyang mas lalong hindi siya magkakaroon ng mga kaibigan dahil sa itsura niya. Napatigil siya sa pag-iyak nang may narinig siyang naglalakad sa damuhan. Tinago na lamang niya ang mukha niya habang palapit nang palapit ang tao sa kanya.

Kinalabit siya nito't nagpakilala. Isa raw siyang mangangaso pero nawawala raw ang aso niya. Kaya tinanong niya ang prinsipe kung gusto niyang sumama sa kanya. Tumingin ang prinsipe sa mukha niya ngunit walang reaksyon ang mangangaso. Napangiti siya't sumama na sa mabait na lalaki.

May nakita silang isang giraffe na nangailangan ng tulong para abutin yung pinakahuling dahon sa isang puno. Kaya tinalon ito ng prinsipe't pinakain. Para mapakita ang kanyang pasasalamat, sumama na rin siya sa kanilang dalawa. Tinanong ng prinsipe ang dalawa kung bakit hindi sila napapangitan sa itsura niya.

"Wala sa labas yan. Di mo siguro napapansin, pero lahat ng nilalang ay may puso. Kahit gaano ka man kasama o kapangit, hindi mawawalan ng mabuting asal ang puso."

Pagkasabi nito, naglakad pa sila papunta sa direksyon ng lumulubog na araw na may ngiti sa kanilang mga mukha, lalo na ang ating bida.

Huwag Ka Nang Umasa.

2007-05-22T18:19:00.000+08:00

Ito ang installment ng aking dating post. Yung "Malayo Ba Ang London?". Kung hindi niyo pa nababasa't gusto niyo basahin, pakiclick na lang yung link or pakihanap sa archives.xD

Pagpasensyahan na kung mahaba at may typos.

Of course, concept's still taken from Callalily's "Magbalik". To set the mood, kung may mp3 kayo ng Magbalik, i-stop niyo yung bgm nito tapos i-play niyo yun.xD

Game.

"Huwag Ka Nang Umasa."

Ako si Louise. Sa London ako nakatira ngayon. Bakit ako marunong magtagalog? Kasi pinanganak ako sa Pilipinas pero lumipat kami dito nung walong taong gulang pa lamang ako. Matagal ko na siguro kasi hinahanap-hanap yung simoy ng hangin sa damuhan... yung mga pang-aasar sa akin... yung malaking talon na pinakita sa akin ng isang kaibigan ko noon...

Laking gulat ko na lang nang sinabi ni daddy na makikita ko na ulit lahat yun. Uuwi na kami. Regalo niya raw sa akin yun para sa aking kaarawan. Alam nilang miss na miss ko na ang Pilipinas e.

Sa lahat ng mga namiss ko sa Pinas, yung isa kong kaibigan yung pinakamatimbang. Siya lang naman halos yung naging kaibigan ko noon. Yung iba kasi, parati akong inaasar. Di ko naman alam kung bakit. Kapag ginagawa nila yun, eto si kaibigan to the rescue. Aawayin na lang niya bigla. Tanda ko rin dati, parati kaming naglalaro ng mga laruan namin noon. Ang lungkot nga lang, sira-sira na yung Barbie ko ngayon. Di na ulit kami makakapaglaro. Meron pa e. Dati natatandaan ko, dinala niya ako sa waterfalls doon sa bayan namin. Hinalikan ko nga siya noon e. Hahaha!

Gusto ko kasi siya dati. At mukhang... hanggang ngayon ganun pa rin. But sadly, I forgot his name.

Nang kami'y nag-iimpake, may nakita akong isang notebook na di ko pa nabubuklat kahit kailan. Nakalagay siya doon sa isang kahon na tinadtad ng mga gamit ko dati nang kami'y nakatira pa lamang sa Pinas. Binuklat ko ang mga pahina hanggang makarating ako sa isang pahinang punong-puno ng pangalan ko. Binuklat ko nang binuklat. Bawat buklat ko, may nakita akong babaeng nakaguhit. Lahat yun, iisang tao lang. Lahat yun, nakakorte sa mukha ko.

Hanggang sa makarating ako sa huling pahina. Nakita kong may iba nang nakalagay. Hindi na mukha ko, kundi isang sulat na may nakadikit na isang tuyong bulaklak.

Louise,

Kamusta? Siguro di mo 'to napansin 'no? Natatandaan mo ba nung pumunta tayo sa talon noon? Noong gabi nun, pinabilin ko sa katulong ninyo na ilagay 'to sa mga gamit mo. Alam ko namang hindi ka nag-aayos ng gamit mo kaya siguro kung mabasa mo 'to, nasa London ka na (kung saan man yun). Sumulat ka sakin kapag nabasa mo na 'to a. Aasahan ko yun ngayong taon.

Malamig ba dyan sa London? May snow ba? Anong lasa noon? Sabihin mo lahat sa akin kapag susulat ka na a!

Alam mo, magiging malungkot dito ngayon kasi wala ka na. Pero ayos lang yun. Mabuti nga nakasama pa kita doon sa talon. Parati ko yung bibisitahin kasi lugar natin yun. Kaya kapag nandoon ako, wala akong rason para maging malungkot.

Magbabalik ka naman siguro diba? Hihintayin kita.

Ang iyong kaibigan.

Lagot ako. Hindi ko siya nasulatan ulit. Ano kaya ang sasabihin niya kapag nagkita kami? Magagalit ba siya kasi di ako nakasulat? Malalaman ko na lang siguro yun.

Sumakay na kami ng eroplano't hindi ko pa rin matanggal sa isip ko kung ano ang gagawin ko kapag nakita ko siya. Parang, what would he think of me now? Aakalain ba niyang kinalimutan ko na siya? Matatandaan pa ba niya ako? Kahit nang nakarating na kami, ganun pa rin ang iniisip ko. At mas lalo na nang kami'y dumating na sa bayan namin. Paano na 'to...

Paglabas namin ng kotse, maraming pamilyang taga roon na bumati sa amin. Isa na sa mga yun ang pamilya ni... ni... ng kaibigan ko. Namukhaan ko agad sila kasi matagal silang nagtrabaho para sa pamilya namin. Akala ko kumpleto silang sumalubong, pero napansin kong may kulang. Si... ano. Basta siya.

Tinanong ko ang kanyang nanay kung nasaan siya. Hindi niya raw alam kung saan siya lumaboy. Basta nang sinabi niya na dadating ang pamilya namin ngayon, bigla na lang daw siyang tumakbo sa kawalan. Umaga pa raw siya nawawala. Tumakbo na ako pagkatapos sabihin sain para hanapin siya. Iniwan ko muna ang pamilya ko dun.

Ano bang meron...

Hinanap ko siya sa damuhan, wala. Malapit sa bahay namin, wala. Sa parke, wala. Siguro nasa bahay nila. Kaya pinuntahan ko. Wala siya doon, pero may iba akong nakita. Nakakita ako ng isang litrato naming dalawa sa kwarto niya. Nakatalikod yun. Kinuha ko tapos napansin ko na may nakasulat.

Alam mo naman siguro kung nasaan ako Louise. Maghihintay ako.

Binaliktad ko yung litrato pagkatapos nakita ko na kinuha yung litrato na yun sa may waterfalls malapit dito. Nakahalik ako sa pisngi niya sa litratong yun. Tandang-tanda ko pa yung araw na yun. Pero yung pangalan niya di ko matandaan.

Bigla kong naisip, "Ay tanga! Sa talon!"

Tumakbo ako papunta sa ilog. Naghanap ako ng balsa, pero wala akong nakita. Kaya linakad ko yung gilid ng ilog. Nakakainis, maputik. Pero konting tiyaga lang, sabi ko sa sarili ko. Di nagtagal, narinig ko na ang pagbuhos ng tubig. Binilisan ko pa ang pagtakbo ko hanggang sa nadapa ako. Putik-putik na nga ako e. Biglang may nakita akong kamay na nakaabot sa akin. May nagsalita bigla.

"Kailangan mo ba ng tulong, Louise?"

Pamilyar ang mukha niya sa akin. Ang maikli niyang buhok, ang kayumanggi niyang balat, ang makinis na magaspang niyang palad... Naalala ko na.
"Kevin, hindi ba?"
"Akala ko kinalimutan mo na ako."

Hinatak niya ako papunta sa waterfalls. Ang higpit ng paghawak niya sa mga kamay ko. Dapat nga nasasaktan ako. Pero... hindi e. Natuwa pa nga ako. 'Di nagtagal ay nakarating kami doon sa lugar kung saan kami kinunan ng litrato. Kung saan ko siya hinalikan noong kami'y bata pa lamang. Nag-usap-usap kami tungkol sa mga nangyari sa aming dalawa pagkatapos ko umalis ng Pilipinas. Ang dami kong naikwento sa kanya. Tinanong ko siya kung ano naman yung nangyari sa kanya.
"...Nakahanap ako ng iba."

Nagulat na lang ako nang sinabi niya yun. Parang, nagunaw yung mundo ko sa mga salitang iyon. Akala ko ba naghintay siya...?

Tinanong ko siya kung bakit. Sinabi niya kasi raw inakala niyang hindi ko na siya gusto kasi hindi ako sumulat sa kanya. Hindi ko na nasabi na nung isang araw ko lang nakita yung sulat nia sa akin. Naisip kong, gusto ko pa rin siya mahalin. Umaasa akong magbabalik siya balang araw.

"Maghihintay ako.", sabi ko.

Natahimik ang paligid. Ang pagbuhos na lang mula sa talon halos ang naririnig.

"Huwag ka nang umasa."

Naikwento niya na may iba na siyang babaeng tinitignan. Hindi na ako. Pero malabo raw na maging sila. Hindi naman siya gusto nung babaeng yun tulad ng paggusto niya sa kanya. Pero umaasa pa rin siyang maging sila.

Nalungkot ako. Pero ayos lang yun. Alam kong malapit na ako sa kanya ngayon. Hindi imposibleng magbalik yung pagggusto niya sakin. Basta magihintay ako hanggang sa dumating ang araw na yun.

Babalik din ang "kami". Umaasa ako.

mothers are the ultimate providers.:)

2007-05-13T18:29:00.000+08:00

Akalain mo nga namang mother's day ngayon. Una sa lahat, maligayang araw ng mga ina sa lahat, lalo na sa mga nanay, stepnanay, at mga ina-inahan natin. :) Dedicated sa kanila 'tong post na 'to.

Maraming itinatawag sa kanila. Kahit nanay, ina, inay, mama, mommy, mother dearest, stepmother, mommeh o kung ano pa yan, nanay pa rin natin sila. Ganun pa rin yung part nila sa buhay natin.

Eto pa. Kahit anong trabaho ng iyong inay, maging mananahi man, big-time boss ng kung-anong kompanya, kandidato sa pagiging senador, O.F.W., doktor, accountant, simpleng housewife o kung ano man, nanay pa rin natin sila. Kung tutuusin, mas nagiging bukod-tangi sila dahil sa mga napapasok nilang mga "venture" para lang matulungan si itay mapakain ang buong pamilya.

Ang ating mga ina, kasama ng ating itay, ang naging kasama sila natin sila mula sa simula. Walang tigil na pag-aaruga ang ibinigay nila noong tayo'y bata pa lamang hanggang ngayong mayroong mga sariling kotse, love life at kung anu-ano pa. Sila ang mga nagsilbing guro nang tayo'y di pa tayo pumapasok sa paaralan. Siya ang nagbibigay ng lambing sa atin kapag wala si itay o kapag tayo'y malungkot. Sila ang ilaw ng ating tahanan.

Andiyan lang sila kapag may problema ka't di ka nila iiwan. Kahit minsan siya yung rason kung ba't ka may pinoproblema, hindi naman ibig sabihing di ka na niya na mahal diba? Siguro hindi lang nagkakaroon ng pagkakaintindihan. Pero kahit anong mangyari, hindi mawawala ang pagmamahal ng isang nanay sa kanilang anak.

Kahit minsan ay parati ka nilang hinahadlangang gumawa ng mga bagay, di rin ibig sabihing hindi ka niya mahal. Siguro ganoon lang ang nangyayari kasi ayaw ka niyang masaktan. Ewan ko kung tama nga yun, pero sa tingin ko ganoon yun. At saka, kahit madalas kang nasisigawan, di naman rin ibig sabihing galit sila. Kung gaano kalakas yung pagsigaw niya sayo, ganoon din kagrabe ang pagmamahal niya sa iyo.

Basta, they're great.

Happy Mother's Day everybody. :)

parang .zip file.XD

2007-05-08T19:10:00.000+08:00

Ang dami kong naisip na i-post dito since nung araw na nawala ako bigla. Lahat naka-draft tuloy kasi di ako sure sa mga pinagsasabi ko sa mga yun tapos yung ilan dun mga wala lang. Kaya i-co-compress ko na lang yung mga yun sa isang post.

1. "How useful is your hair?"
Naisip ko 'to kasi tinanong ako kung gusto ko ba raw magpagupit.XD Kasi naman diba, ang dami naman talagang gamit ng buhok e. Isa na yung pampaganda. Ito nga naman yung "crowning glory" natin diba? Marami kasing kung anong design yung pwede mong gawin sa buhok diba? Tulad sa banner nitong blog ko, naka-"Goldilocks" thingy siya. Mas napaganda pa yung itsura nung babae diba? Pamprotekta rin siya sa init at lamig. Lalo na kung nakatira ka sa mga lugar na may freakishly high or low temperatures. Bukod sa mga nasabi ko, marami pa. Pwede siyang unan, pencil holder (special talent ng mga kulot XD), laruan, at naaapakarami pang iba. Hair = <3

2. "Paano kapag..."
...bumibili ka ng juice sa isang mall tapos nararamdaman mong may magnanakaw na sa likod mo, kukuhanan ka na sana ng bagay galing sa bag mo? Ano gagawin mo? Di ko kasi alam kung ano gagawin sa mga sitch na ganun.
Nangyari sakin yun nung Wednesday. Bumibili ako dun sa isang fruit shake stand sa SM Bacoor. May body bag ako nun na dala. Tapos nakalagay sa likod ko. Naramdaman ko na lang bigla na parang may bumubukas na zipper. Mabagal lang. Lumingon ako sa likod ko. Nakita ko may babaeng lumayo bigla sa akin. Tapos biglang umalis. May medyo bukas nga na zipper. Thank goodness walang nakalagay sa pocket na yun.:)) And thank God walang nanakaw.:)

3. "Finally."
Diba masaya kapag meron kang bagay na hinihintay for a looong time pagkatapos one day bigla ka na lang nasabihan na "O, ayan na yung bagay na hinihintay mo. Magdiwang na!"? Pero usually kung mangyari nga yun, may catch. Yun lang yung downside dun e. Kunyari, involved ka sa isang long-distance relationship tapos naging kayo habang napakalayo niyo sa isa't isa... ang magiging problema, hindi kayo magkikita. Magtiyatiyaga ka sa boses, messages at mga litrato. Pero worth it naman e. Kahit medyo may kahirapan nga, siguradong may makukuha ka rin in return.

4. "Another step closer to total manhood."
Hindi tuli yung ibig sabihin ko diyan a.:)) Isa na ring factor yung pagkakaroon mo ng una mong girlfriend, kahit anong edad ka man. In my opinion, through that, pinapractice mo yung pagkakaroon ng responsibility. Mas matututo ka rin ng mga bagay-bagay tungkol sa buhay, diba? Tapos, mas magiging malakas ka. And you get to do all that and more with the girl you love. :)) Ang lanjot.XD Pero totoo naman diba? You get a lot from being involved in a relationship.

'Til next time.

response.

2007-05-03T15:40:00.001+08:00

"Problems don't come just to trouble us. Just like choices, they are part of our journey. But they don't just make you feel bad. It teaches you lessons; something like being stronger emotionally."

This is a piece from something a very close friend of mine wrote. And, no duh, it's about a problem that my friend once experienced.

Well, anyway...

Problems. Situations which gives us more stability in life. Yes, stability. People would usually say that problems aren't that beneficial in our everyday lives, that they only disturb us and keep us from doing things that we want to do. A lot would usually agree with their statements.

But I think that that isn't really right.

Sure, it CAN ruin anyone's day. But if it wasn't for problems popping out of nowhere, we wouldn't be here right now. Problems might be pests, but they teach us a lot about what we should do next time to avoid these kinds of obstacles and they make us become a lot smarter by making us think of solutions so that these problems would go *poof!*.

Why do many couples last lots of years together even though they also experience having problems? It's because they try to find ways around 'em. And why do billions of people walk around the earth today? It's because we had, have and will have problems that we'd eventually solve, adding more knowledge about how life works and how we could improve it.

We just have to take that risk... respond... or something.

your typical love story

2007-05-01T18:18:00.000+08:00

We see, read, and hear about love stories in books, television sets, newspapers, radios, blog posts, etc. Every single story alike in aspects such as lovers, conflicts, get-togethers, whatever. Usually stories that we see, read, or hear about in said everyday items are fictional... just a figment of someone's wide imagination. But who would've thought that one soon-to-be-couple would have a love story similar to the ones seen in t.v. dramas and all that?

Before January... 29 (I think), the two were still living ordinary, teenage lives. They haven't got a clue on who that person who they would love was. I can't tell their names, as I swore to keep their names a secret. (huwaw, antaray.XD)

They didn't meet each other in person. Instead, they met here on the internet. The boy saw the girl's blog. He saw her picture there. He said, "Wow, she's pretty cute. Maybe she won't mind being my friend or something..." He tagged on her tagboard, then he soon found out that she went to his blog as well. For weeks, they talked in both of their tagboards about their blog posts. And it didn't take long until the boy asked for the girl's e-mail address. Since then, they talked through instant messaging.

In just weeks, the boy's feelings for the girl grew. You could say that it's love at first sight. But technically, it isn't. Well, anyway, when it was his birthday, he decided to tell her. He thought she'd say the same. But when it came to the time that he told her, he became disappointed. It turns out that she doesn't feel the same.

But he waited...

Until one morning, he received a text message, telling him that... she kinda likes him too. He jumped out of bed out of happiness.

They had a smooth relationship with each other. But the girl doesn't really love the boy. She just had a crush on him that time, I guess. The boy was aware of that, but wasn't really sure. That's why they had problems with each other often. He always tried to ask the girl if she already loves him. Everytime she asked, she'd say "Natatakot pa ako..." and everytime she said that, he'd try harder to impress her more.

It didn't take long until he got a text message telling him that if he considers things like never forgetting about the one you love, always thinking about him or her every night and all that, then yeah, she already loves him.

Since then, they were inseparable. They escaped all the obstacles that came their way. After all that, they were given a chance to finally meet in person.

Not long ago, they met in some gathering. It was like a dream come true for the both of them. Sadly, it didn't last long. And they still had a lot of problems to face during that time. But still, it was worth it. At least they had the chance to hug each other... and at least one of 'em got to kiss the other person. :)

Maybe this isn't the greatest story ever told, or the story that shook the masses. But hey, it's your typical love story. And yeah, it can happen to anybody... or something like that.

There's more to the story than all of the things I said here. Baka sabihin niyong ang weird ng takbo e.XD

so far away...

2007-05-01T14:23:00.000+08:00

I'm going public again.:)

New layout, new everything.

Maraming salamat talaga sa mga taong bumuo ng La Salle CCS Summer Camp. Miss ko na agad kayong lahat. :)) Reunion na kasiiii...XD

Later na lang yung formal na post. Lyrics na muna.:) Eto rin yung background music ng blog ko. So you could sing along if you want.XD

So Far Away
Bamboo

So far away
Doesn’t anybody stay in one place anymore
It would be so fine to see your face at my door
Doesn’t help to know that you’re just time away

Long ago I reached for you and there you stood
Holding you again could only do me good
How I wish I could, but you’re so far away

One more song about movin’ along the highway
Can’t say much of anything that’s new
If I could only work this life out my way
I’d rather spend it bein’ close to you

But you’re so far away
You’re so far away (:c)

Travelin’ around sure gets me down and lonely
Nothin’ else to do but close my mind
I sure hope the road don’t come to own me
But there’s so many dreams
I’ve yet to find

But you’re so far away
Doesn’t anybody stay in one place anymore
It would be so fine to see your face at my door
And it doesn’t help to know, it doesn’t help to knowIt doesn’t help to know

You’re so far away

Malayo Ba Ang London?

2007-03-31T23:07:00.001+08:00

I was going to post something about wishes, but maybe people who visited Lala's blog would say that I don't have originality or something. I'll just post a story.

Natutuwa ako... nakikinig ako ng Magbalik ng Callalily nung ginawa ko 'to. Sensya kung di maganda. I'm not a really good writer.

"Malayo Ba Ang London?"

Tanda ko pa nung bata ako, si Louise parati yung kalaro ko. Di mo kami mapaghihiwalay. Parang, kahit linalaro niya yung mga manikang Barbie niya pagkatapos ako naman eh yung mga robot na Transformers, wala. Nagkakasundo pa rin kami. Minsan nga naglalaro kami... mag-asawa daw si Optimus Prime pati si Barbie eh tapos anak nila si Ken. Naglalaro rin kami sa ilog noon. Nagbabasaan kami parati. Tapos minsan nanghuhuli kami ng mga pagong tapos papakawalan rin namin. Ang saya naming dalawa noon...

Sino si Louise? Matalik na kaibigan ko yun nung bata pa ako. Magkasing-edad kami nun... nung naging matalik kaming magkaibigan, mga walong taong gulang pa lang kami. Mayaman yun. Di nga ako makapaniwalang nakatira sa bayan na punong-puno ng mga tulad naming di ganun kaswerte pag dating sa pera. Sa totoo lang, yung mga magulang ko nagtatrabaho para sa mga magulang niya. Mabait siya. Gandang-ganda rin ako sa kanya. Matulungin din yun. Tinutulungan rin niya kami sa mga gawain namin minsan. Tahimik rin siya. Kaya madalas siyang inaasar ng mga ibang nakatira sa amin na mga bata.

Crush ko dati yun eh.

May isang araw noon. Naisipan naming magbalsa sa ilog pagkatapos pupunta kami doon sa talon para maligo. Naisip kong yun na siguro yung pagkakataon para sabihin ko sa kanyang crush ko siya. Kinuha ko na yung balsa sa may tabi ng ilog at pagkatapos ay hinatak naming dalawa papunta sa tubig. Binuhat ko siya papasok kasi sabi ni kuya yun daw yung ginagawa ng mga lalaki sa babae kapag may tubig... bubuhatin para hindi mabasa. Ano ba yun? Gentlemens ba yung tawag sa lalaki kapag ganun? Ewan ko ba.

Habang kami'y patungo sa talon, tinanong niya ako kung ano ba raw yung talon. Di pa raw kasi siya nakakakita nun. Sabi ko sa kanya maghintay na lang siya. Surpresa ko na lang sa kanya yun. Naririnig na namin yung pagbuhos ng tubig. Sa sobrang pagkasabik ni Louise, tumayo siya kaya biglang tumaob yung balsa. Nahulog kami, siyempre. Eh hindi pa naman siya marunong lumangoy. Sinagip ko siya pagkatapos inakyat ko sa balsa. Aba'y niyakap ba ako bigla. Napatulala na lang ako sa paligid ko nun.

Nakita niya bigla yung talon. Sa sobrang tuwa niya, natulak niya ko. Kaya hinatak ko siya pababa. Tapos nagbasaan kami't naglaro. Ang saya nga eh, para bang yung mga makikita mo sa mga sinehan. Ang sarap namin tignan.

Palubog na yung araw nang natapos kaming maligo. Naisip kong oras nang sabihin sa kanya. Nagsasalita siya ng mga bagay-bagay na mahahanap sa... ano ba yun? London ata. Bigla kong sinabing...
"Louise, gusto kita."
Natahimik yung paligid nang ilang segundo. Tapos sinira ko yung katahimikan. Tinanong ko kung gusto niya rin ako.
"...Oo."
Hinalikan niya ako bigla sa pisngi. Grabe, pulang-pula yung buong mukha ko noon. Ngumiti ako, pero sumimangot siya. Napaluha siya. Sabi niya bigla...
"Pupunta ako ng London."
"Malayo ba ang London?", sabi ko.
"Oo."

Hinatid ko na lang siya pabalik sa bahay nila. Kinabukasan, marami akong nakitang trak paalis ng bahay nila. Tinanong ko yung mga kaibigan kong nakatayo sa tapat ng bahay nila. Sabi nila umalis na raw sina Louise. Tumakbo ako papunta sa may ilog, kinuha ko yung balsa't pumunta sa may talon. Naligo ako sa ilalim ng nahuhulog na tubig, iniisip na baka hindi mapansin ng kahit sino na umiiyak ako kahit wala namang nakakakita sa akin. Malay ko ba...

Hanggang ngayon na ako ay labinglimang taong gulang na ay hinihintay ko ang pagbalik ni Louise. Kung hindi lang malayo ang London...

internet sucks. >__<

2007-03-31T18:38:00.000+08:00

...well, not really. Yung internet ko lang.

Sure, internet lets me surf the web, chat, play internet games, and all that, but our internet just sucks.XD Tignan mo nga naman, may isang period everyday na every five minutes nagdidisconnect. Mas malala dun, minsan wala pa ngang one minute na reconnection magdidisconnect pa rin. Hahaha...

Ilang beses ko na tinatawag sa -internet provider namin- yung issue. Sasabihin nila, "irereset po namin yang connection niyo-" blahblahblah. Minsan gumagana. Tapos mamaya-maya na lang biglang magdi-DC fest nanaman.

Yes, DC fest. Ewan ko kung nabuo na 'tong term na 'to. Basta eto tawag ko sa period kung saan punong-puno ng disconnections yung pag-i-internet ko. Hahaha... ^_^

Anyways, minsan naman sasabihin nila i-check ko raw yung linya namin dito. Aba'y ok na ok naman. But nooooo... magdi-DC fest pa rin. Yung router na siguro yung problema.

Kaya kanina, nang ako'y banas na banas na sa apat na oras na DC fest, sinuntok ko ang aming router at ito'y kumalas. Pero hindi naman to the point na may nabali-bali na. Since maluwag yung screws, natanggal yung "shell" niya. Mabuti na lang walang nakakita. Hahaha... Kasi naman, ang init-init na nga, may kausap pa ko sa Y!IM, nakakita nanaman ako ng <:3 )~ tapos magdi-DC fest pa nang ubod nang tagal. Aba'y nung pagkatapos ko siya sinuntok, umawat a. Effective!

Hah, lesson learned. Banatan niyo lang ang mga router/modem niyo kapag nagdi-DC fest. Sige, mamaya ulit. Ginaganahan pa ko magpost eh.^_^

first formal post.XD -- The Power of the Heart and Mind

2007-03-31T16:48:00.002+08:00

I did this for my English subject before. I haven't got a clue on what to post, so I'm just gonna post this. Hope you like it.

“The Power of the Heart and Mind”
These two are responsible for making decisions for us, may it be an academic question, a guess, or a decision. They’re like twins, they have a lot of similarities. They make a great team, though they do have their differences. One says this, but then the other sometimes contradicts. The two aren’t exactly living things, but for me, they’re a manifestation of what we use to make decisions with. These are the heart and the mind.

As a team, they are a great help. They can tell us what to wear, eat, or drink because both of them know what we like and what we don’t. They can help us with what to say, what to write, what to type, etc. They can also tell black from white, has/have from had, dirty from clean (most of the time), or doctor-prescribed drugs from illegal drugs. The downside is, if one is missing, the other won’t work really well. That goes for both of them. Still, they really make a great team.

Earlier, I said that they have their differences. Heck, everybody does. Still, that’s not the point. Though they’re a lot more alike than twins, they still have their opposites. For example, the heart does the thinking and the mind translates what the heart wants to say so that it won’t be so complicated. Without the mind, the things that the heart would want to say will be gibberish. And without the heart, who knows what the mind would say? Also, the heart would also tell you what to do based on your feelings, while the mind would tell you what to do based on equations, hypotheses, things that are explainable by science, or logic. So eventually, they would fight because they would give different answers. They would also fight about their positions in your body. Because the heart is in your chest and the mind is in your head, the heart would always complain and try to beat up the mind. Fortunately, they can’t punch each other because they’re both attached to your other internal organs.

Though they don’t get along well, they still make a good team. They not only help others, but they also help their owners, us. And with their powers, they help write our story, our life.

i'm back.

2007-03-21T17:59:00.001+08:00

Hah, (pansamantalang) bumabalik sa mundo ng blogging. Mamaya na yung matinong post.

TESTING.